Recenzja komiksu "1602: Czwórka z "Fantasticka"

1602 - Czwórka z „Fantasticka”.
Dostępność: 24h
Cena: 35,10 zł  39,00

Czwórka z "Fantasticka" to dalsza część zapoczatkowanej przez Egmont w Polsce serii 1602. Jest ona dość luźno związana z pierwotnymi tomami cyklu napisanymi przez Gaimana. Tym razem wyeksponowana zostaje Fantastyczna Czwórka zwana w uniwersum 1602 Czwórką z "Fantasticka". Jej głównym wrogiem, podobnie jak w standardowym świecie, jest Otto von Doom. Von Doom planuje podróż na kraniec świata a Fantastyczna Czwórka próbuje odkryć motywy jego działań. Ciekawostką jest pojawienie się postaci Szekspira, który, jak to zostało humorystycznie przedstawione, inspirację do swych dzieł czerpie z zaskakującego źródła...

Fabuła może nie jest specjalnie nowatorska czy porywająca, trzyma jednak możliwy do przyjęcia poziom. W odróżnieniu od całego nurtu komiksu superbohaterskiego nie ma tu zbyt moralizatorskiego zadęcia, sztucznego psychologizowania, pokazywania na siłę jak to 'głębokie' są postacie superbohaterów, brak też przydługaśnych pojedynków ze złymi bossami. To może być po części zasługą głównych bohaterów - Fantastycznej Czwórki, którą zawsze uważałem jeszcze za w miarę strawną z komiksu superhero, właśnie ze względu na wyżej wymienione cechy, które jakoś często charakteryzują komiksy z jej udziałem.

Rysunek jest akceptowalny i głównie to się da o nim powiedzieć. Odpowiada mi bardziej niż malowanki Kuberta w oryginalnych tomach 1602 pisanych przez Gaimana, choć do ideału mu sporo brakuje. Rysunek jest w miarę klasycznie realistyczny i nie boli (nie jest ostentacyjnie 'superbohaterski'), ale jego największą wadą są twarze postaci. Alixe po prostu nie radzi sobie z nimi, nie bardzo wie jak je rysować i rzuca na plamę twarzy kilka kresek udając, że narysował twarz. Problem jest szczególnie dokuczliwy w pierwszych partiach komiksu. Zarzutem mniejszego kalibru (choć dość mocno irytującym) jest przedstawianie Richarda Reeda (Plastic-Mana) w powyginanych pozach z powydłużanymi kończynami, gdy nie ma takiej potrzeby. Ciekawe, że inni bohaterowie nie są pokazani jako używający swoich mocy non-stop... Zresztą problem tych nieustannie powyciąganych, powykręcanych kończyn dotyczy nie tylko tego komiksu. A Alixe niestety poddał się trendom i ślepo skopiował tradycyjne przedstawienia Reeda...

Podsumowując, jest to strawna lektura - nawet dla osoby nie przepadającej za komiksem superbohaterskim (a może głównie dla takiej - co piszę na podstawie niezbyt pochlebnych wypowiedzi fanów produkcji Made in USA pod adresem tego właśnie komiksu). Dla mnie, jako osoby, której bliska jest historia, cały ten historyczny setting jest dodatkowo dużym atutem (być może nawet na tyle silnym, że w głównej mierze zaważył on na pozytywnej (umiarkowanie) ocenie tego komiksu).