Recenzja komiksu "Aldebaran: Blondynka"

Dalsza część podróży Marca i Kim. Potwór morski nadal powoduje dziwne zdarzenia a główni bohaterowie jeszcze bardziej wplątują się w polityczno-sensacyjną intrygę z udziałem grupy biologów badających potwora i ściganych przez policję. Jednak podobnie jak w tomie 1 na plan pierwszy wysuwa się tematyka obyczajowa, psychologiczna w kontekście zachowań i interakcji dwójki głównych bohaterów. W zasadzie wszystko to co napisałem o tomie 1 niemal dokładnie da się odnieść i do tomu 2. Z tym, że w tomie 2 jest jeszcze lepiej: nie ma wolnego startu, tylko od razu kontynuujemy podróż z naszymi bohaterami, czym się można tylko cieszyć, bo ta wędrówka jest przedstawiona pod względem psychologicznym naprawdę wspaniale.

Postać Kim nie tylko wciąż posiada magnetyzm z poprzedniego albumu, ale nawet jest jeszcze lepsza. Pod żadnym względem nie mogą zagrozić jej jakieś pojawiające się nagle tytułowe blond-laski, którą to tak zachwyca się Marc.

Na przedostatniej stronie albumu widać sztandarowy przykład chwalonej przeze mnie mistrzowskiej umiejętności przedstawiania przez Leo mimiki, uczuć malujących się na twarzy. Kim jest przedstawiona na serii kadrów i na każdym z nich jej mimika się zmienia zgodnie ze zdaniami wypowiadanymi przez Marca. Mistrzowska robota.

Tak więc zero spadku jakości serii a wręcz przeciwnie - jest jeszcze lepiej niż w tomie 1, bo start od razu rozpoczyna się z wysokiego pułapu, poniżej którego album później nie schodzi.
Ufff... całe szczęście, że Siedmioróg zmienił swe pierwotne zamiary i zdecydował się jednak wydać kolejne części tej serii (już w tym roku). Trudno byłoby żyć z myślą, że nie pozna się ciągu dalszego. A po skończeniu tej serii w Polsce (tzn wydaniu wszystkich 5 tomów), poproszę serię Betelguese będącej następcą Aldebarana. Daję jej kredyt w ciemno.

Od redakcji: recenzja została napisana dosyć dawno, gdy jeszcze w sercach tliła się nadzieja, i jak na razie niestety wydawnictwo Siedmioróg kolejnej części tej serii nie wydało, czego bardzo żałujemy.