Recenzja komiksów z serii "Alois Nebel"

Alois Nebel - 2 - Dworzec Główny.
Dostępność: 24h
Cena: 26,90 zł  29,90

Alois Nebel jest pracownikiem kolei w czeskich Sudetach . Kolejarzem z dziada-pradziada, oddanym całym sercem kolei, żyjącym według rozkładu jazdy pociągów. Pewnego razu Alois dostrzega we mgle pociągi wiozące hitlerowców. Zważywszy, że akcja komiksu ma miejsce pod koniec ubiegłego stulecia, takie rewelacje budzą wiadomą reakcję społeczeństwa i biedny kolejarz ląduje w zakładzie psychiatrycznym. Tu kolejarz poznaje Niemego, bohatera, który będzie pojawiał się aż do końca serii. Ze szpitala akcja przenosi się do Pragi, by w finale szczęśliwie dojechać do stacji końcowej - Złotych Gór.

Przez komiks przewija się mnóstwo anonimowych postaci - punków, gazeciarzy, turystów i zwykłych przechodniów. Autorzy poświęcają każdej z nich niewiele czasu, płynnie przechodząc od sceny do sceny. Alois jest spoiwem łączącym tych bezimiennych bohaterów. Sam rzadko działa, jest bardziej biernym obserwatorem, nie wpływającym bezpośrednio na bieg wydarzeń. Oczywiście, w komiksie występują też postaci "główniejsze": Kwieta, Olda, Wachek. Im autorzy dają poświęcają miejsca, szerzej nakreślając ich profile psychologiczne.

Jednak Alois Nebel to przede wszystkim komiks "gadany" - w większości sytuacji, Alois rozmawia z kimś (lub z samym sobą), bądź też podsłuchuje cudze wywody. Wypowiedzi bohaterów obracają się zwykle wokół raczej błahych spraw. Dialogi tłumu częstokroć są bezładne i zawierają w sobie tylko urywek dłuższej rozmowy. Zdarza się, że postaci mówią w innych językach (po rosyjsku bądź niemiecku). Te kwestie nie są tłumaczone, co niektórzy poczytują sobie za wadę, ale jak dla mnie taki zabieg potęguje wrażenie chaosu. W Aloisie Neblu trudno mówić o fabule, jest to raczej zbiór krótkich historyjek, urywków codzienności. Ciekawie wypadają monologi głównego bohatera skierowane do czytelnika. Proste, mówiące albo o jego życiu, albo o fascynacji pociągami - pokazują Aloisa jako bohatera oderwanego w pewien sposób od rzeczywistości, naiwnego ale też ciepłego i bardzo ludzkiego. W ten sposób wydaje się być podobny do innego czeskiego bohatera - dobrego wojaka Szwejka.

Trylogia Aloisa Nebla to coś jak witkiewiczowska "powieść-worek". Autorzy mieli mnóstwo pomysłów (lepszych bądź gorszych) i podoczepiali je do głównego, kolejowego wątku. Czytelnik dostaje więc kolejno: obyczajówkę, zastrzyk historii, pewną dozę sensacji i kryminału, fragmenty oniryczno-fantastyczne, szczyptę romansu i bardzo optymistycznie przedstawioną klęskę żywiołową.

Patrząc na warstwę graficzną, trudno uniknąć skojarzeń z Sin City, Franka Millera. Jest to, na szczęście tylko pierwsze wrażenie. Wprawdzie Jaromir 99 podobnie operuje czernią i bielą, nie dopuszczając żadnych szarości, ale po bliższym kontakcie z jego ilustracjami można dostrzec oryginalny styl. Jego kreska jest ostra, ale mniej dokładna od millerowej - widać to szczególnie patrząc na twarze bohaterów. Grafiki Jaromira są też bardziej chaotyczne, przywodzą miejscami na myśl prace twórców undergroundowych. Trochę rażą dymki - wydają się być na siłę udziwnione i przez to nienaturalne.

Alois Nebel to komiks melancholijny, ale też pełen ciepła. Owszem, przedstawia nienajlepszy obraz świata, ale też daje nadzieję na lepsze jutro. Po lekturze pozostawia w czytelniku poczucie spokoju ducha i zadowolenia z miło spędzonego czasu. Krótko mówiąc: po serii mniej lub bardziej udanych komiksów historycznych, ZinZin Press atakuje naprawdę mocną pozycją.