Artykuł "Antologia komiksu polskiego: Komiks; najlepsi młodzi rysownicy"

Przyznam się szczerze - nie sądziłem, że Egmont wyda coś takiego. No, bo w zasadzie po co drukować antologię polskich twórców komiksu lat dziewięćdziesiątych. Twórców, których nazwiska zna od kilkuset do kilku tysięcy (może) osób. I kto to kupi? A jednak Egmont podjął się ryzyka wydania tego komiksu. I chwała mu za to. Twarda okładka, eleganckie wklejki, 160 stron, papier kredowy. Po raz pierwszy dostajemy do rąk tak wydany stricte polski i z założenia masowy komiks. Konkretnie, antologię polskiego komiksu. Twórca antologii Tomasz Kołodziejczak już na wstępie uprzedza, że z różnych powodów zabrakło kilku autorów. Zdecydowanie - brak Prosiaka, Pały, Żukowskiego i jeszcze przynajmniej kilku innych to największy minus tego wydawnictwa. Z drugiej strony jest to subiektywny wybór pana Kołodziejczaka i trzeba to uszanować. Niemniej dziwi mnie, że w antologii znalazło miejsce kilku twórców tak naprawdę nie mających nic do powiedzenia, osób które żonglują od kilku lat tymi samymi trzema planszami, czy człowieka którego komiks sprawił, że przestałem kupować "Świat Młodych". Mimo to, antologię czyta się nadspodziewanie dobrze. Chociaż rozrzut stylistyczny i tematyczny jest ogromny. Od typowego komiksu dla dzieci (Żejmo, Kopeć) przez staf dla młodzieży (Śledzinski, Jezierski) aż po rzeczy sugerowane dla dojrzałego czytelnika - jeden pan nawet gołą panią narysował. No dobra było ich kilku. Większość prac znamy: czy to z AQQ, czy rozmaitych, mniej lub bardziej podziemnych, periodyków. Co najistotniejsze - większość prac w antologii to rzeczy kolorowe, co pozwala nam obejrzeć kilka komiksów tak jak rzeczywiście powinny wyglądać, a nie w koszmarnych odcieniach szarości. W tensposób artysta Sznajder Benedykt, którego do tej pory uważałem za przeciętniaka od razu wskoczył do wyższej klasy rozgrywkowej. To dowód, że jednak warto robić komiksy w ilości kolorów większej niż dwa. Można też tworzyć perfekcyjne rzeczy w czerni i bieli jak to robią chociażby Gawronkiewicz czy Ozga. Ogólnie rzecz biorąc można pokusić się o stwierdzenie, że pod względem artystycznym lata dziewięćdziesiąte to dla polskiego komiksu okres naprawdę dobry. Co prawda ukazało się może ze dwadzieścia samodzielnych albumów w pełni tego słowa znaczeniu, ale prezentujących przyzwoity poziom. Aspekt komercyjny - tu jest gorzej, mało który z twórców wyszedł z 10 tysięcy. Miejmy nadzieje że w nowym wieku będzie lepiej. Antologia miała pełnić przede wszystkim rolę promocyjną. Niestety, Egmont nie dokonał jej tłumaczenia - chociażby na angielski. A szkoda, mogłoby to naprawdę pomóc. Zamiast tego na frankfurckich targach książki do antologii dodawana była anglojęzyczna broszurka w której można było znaleźć notki o autorach antologii i nie tylko. Aha wydanie tej broszurki sponsorowało ministerstwo, także kultura masowa promowana jest za pieniądze podatników - ciekawych czasów doczekaliśmy. Antologia komiksu polskiego jest jednym z dwóch głównych wydarzeń na komiksowym rynku wydawniczym roku 2000. Mam wielką nadzieję, że Egmont pójdzie za ciosem i wyda wreszcie jakiś dobry (podkreślam dobry) polski album. Żeby udowodnić wydawcy, że Wam zależy rzućcie te 4 dychy na antologię. To naprawdę ważny komiks. PS. Dobra już piszę. Komiks Śledzińskiego Michała bardzo zobaczyć bym chciała (bujaj się, gamoniu - Ś).