Recenzja komiksu "Borgia: Władza i grzech"

Po bardzo udanym tomie pierwszym drugi tom serii wyraźnie rozczarowuje.

Po pierwsze całe mnóstwo jest tu scen/pomysłów 'typowych' dla Jodorowsky'ego: chorych, pokręconych, okrutnych, wyuzdanych. Samo w sobie nie jest to zjawiskiem negatywnym. Problem jednak w tym, że wszystkie te sceny/pomysły nie mają specjalnego uzasadnienia w fabule, niczemu nie służą i ich natłok jest CAŁKOWICIE zbędny. Po drugie, momentami czuć nudną dydaktykę przy przekładaniu zdarzeń historycznych na język komiksu. Nie chodzi tu o dydaktykę w sensie moralizowania (co to to nie, u Jodorowsky'ego :-) ), ale o przedstawianie historii w sposób szkolno-dydaktyczy.

Oba powyższe czynniki w połączeniu z banalną, sztywną (charakterystyczną dla Jodo w najgorszej formie) narracją powodują, że album jest po prostu NUDNY. Nie budzi żadnych emocji i spływa po człowieku jak woda. Nie czuć w nim ani żywych postaci z krwi i kości ani dramaturgii przedstawianych wydarzeń, które przedstawione są blado, płasko i schematycznie.

Rysunek Manary jest doskonały - realistyczny, dopracowany, perfekt. No i Taurus nic w nim nie zepsuł (co było wielkim skandalem tomu pierwszego). Oczywiście nie samym rysunkiem komiks stoi (scenariusz, narracja i tak zawsze będą dla mnie ważniejsze) i wspaniały rysunek nie rekompensuje tu marnej fabuły.

Generalnie - zawód. Można się tylko modlić aby dalej było lepiej...