Artykuł "Daredevil: Diabeł stróż, cz.1"

Taka już rola superbohaterów, że biorą udział w odwiecznej walce dobra ze złem. Diabeł stróż sięga do korzeni tego sporu. W komiksie pojawiają się wątki biblijne, a po obu stronach barykady stają anioły i demony.
Co tu ukrywać, taka tematyka jest raczej nietypowa w komiksowym świecie. W apokaliptycznych wizjach lubują się zwłaszcza filmowcy. A przecież historie o superbohaterach ukazujące walkę dobra ze złem, gdzie główni bohaterowie posiadają nadnaturalne moce, mają wiele wspólnego z biblijnymi opowieściami.
Diabeł stróż przedstawia chyba najniezwyklejszą przygodę Daredevila. Ślepy strażnik ratuje spod kół samochodu nastolatkę i jej małe dziecko. Dziewczyna niepostrzeżenie opuszcza miejsce zdarzenia. Po pewnym czasie pojawia się nieoczekiwanie w biurze Murdocka i opowiada mu niezwykłą historię o niepokalanym poczęciu. Oddaje mu także swoje dziecko prosząc, by je chronił, gdyż maleństwo jest Zbawicielem, który uratuje świat przed zagładą. Wkrótce Murdock przeżywa kolejne tajemnicze odwiedziny. Tym razem to stary człowiek, który stara się przekonać Matta, że zbliża się koniec świata, a dziecko jest Antychrystem, mającym dokonać dzieła zniszczenia. Superbohater będzie musiał sam zdecydować, w czyją opowieść uwierzyć. Jednakże wcześniej będzie musiał nauczyć się zmieniać pieluszki.
Scenarzysta, Kevin Smith przedstawia najstarszą na świecie opowieść o walce dobra ze złem. Tylko nie ujawnia czytelnikowi kto jest po której stronie, niestety rogi na czaszce wcale o tym nie przesądzają. W tej sytuacji tytuł świetnie pasuje do całości. Dobro i zło to nie jedyny dualizm w tym komiksie. Mamy tutaj także połączenie poważnej tematyki i dużej ilości komizmu, który objawia się pod postacią dowcipnych komentarzy, zabawnych sytuacji i nieporadnych bohaterów. Humor łagodzi nieco apokaliptyczne wątki, sugeruje, że historię proponowaną przez scenarzystę należy traktować z lekkim przymrużeniem oka. Ułatwia także płynne śledzenie rozwoju akcji, nieustannie okraszanej długimi dialogami i jeszcze dłuższymi monologami wewnętrznymi głównego bohatera. Diabeł stróż to komiks w którym słowo odgrywa znaczną rolę. Kadry często zapełniają dymki i ramki. Przypomina to nieco Batmana - Ego, i jego mroczny styl, gdzie bohater również walczył z moralnymi problemami.
Akcja Diabła stróża rozwija się w świecie superbohaterów. Trend to bardzo ostatnio popularny i niejeden scenarzysta wrzucił już wszystkich przedstawicieli tego gatunku do jednego kotła. Smith co prawda nie popadł w taką skrajność jak Alan Moore, jednakże tak jak w Strażnikach tak i w Diable umieszczane są wyjaśnienia. Moim zdaniem w tym postmodernistycznym świecie pełnym odwołań i nawiązań to zabieg bardzo pozytywny dla czytelnika, który dzięki temu może śledzić rozwój akcji bez wcześniejszego zapoznawania się z komiksową twórczością ostatnich kilkudziesięciu lat.
Rysunki dobrze wpasowują się w klimat komiksu. Ich twórca, Joe Quesada, proponuje styl amerykański, z ostrymi konturami i dużą ilością jaskrawych kolorów, przeplatających się z plamami czerni. Rysunek jest raczej płaski, zwraca uwagę staranne wykonanie. Postacie oddają dualistyczny charakter komiksu, są realistyczne, jednakże odznaczają się przerysowanymi rysami co momentami przywodzi na myśl karykatury. Dużo tu dynamiki i ruchu, autor nie ma z tym najmniejszego problemu. Plansze ciekawie rozplanowane, sporo niestandardowych kadrów. Jak już wspomniałam wcześniej, połączenie jaskrawych kolorów i dużej ilości czerni daje ciekawe wrażenie i nieźle wpływa na klimat komiksu.
Daredevil - Diabeł stróż to niestereotypowa opowieść o walce dobra ze złem, tym cenniejsza, że w dzisiejszych czasach coraz trudniej o oryginalność. Jest to album, któremu warto poświęcić nieco uwagi. Mam nadzieję, że kolejne części będą równie dobre.