Recenzja komiksu "Spotkanie w Paryżu"

Losów trojga 'rodzeństwa' ciąg dalszy. Poszczególne wątki nie są banalne do prześledzenia, gdyż tradycyjnie pojawiają się klony i niezrównoważeni osobnicy o trudnych do przewidzenia zamiarach (Optus Warhole i Holeraw). W każdym razie losy Nike'a i Leyli związane są wciąż ze sprawą Gniazda Orła a biorący ślub Amir tradycyjnie jest nieco na uboczu najważniejszych wydarzeń.

Fabuła, jak zwykle u Bilala, stoi na wysokim poziomie. Podobnie jak w poprzednich tomach cyklu jest to doskonała mieszanka przygodowego s-f z głębszymi treściami i przekazem (dotyczącym np. sztuki, kondycji ludzkości itp). Fabuła posiada swoją niezwykłą magię i wciąga. Jest też niemal doskonale uniwersalna (jest to coś dokładnie przeciwnego od przygniatającej większości produkcji made in USA, gdzie 'amerykańskość' czuć na każdym kroku i w wielu aspektach). Szkoda że takich fabuł powstaje teraz coraz mniej, bo jest to esencja prawdziwego artyzmu, który obecnie degeneruje się do fabuł dosłownych (często autobiograficznych), tandetnie realistycznych (czasem obscenicznych) i nachalnie dydaktycznych (podlanych oczywiście rysunkowym prymitywizmem). A Bilal? - cóż, czuć, że wywodzi się jeszcze z dawnej szkoły mistrzów, gdzie potrafiono tworzyć sztukę przez duże S.
Marginalnymi zarzutami pod adresem Spotkania w Paryżu mogą być: powielenie pewnych tematów (rozważania na temat sztuki - obecne już w 32 grudnia) czy też obecność nieco zbyt dużej ilości motywów z Jugosławii (ojczyzny Bilala). Na tle całości nie są to jednak zarzuty istotne.

Rysunek jest bardzo zbliżony do tego z 32 grudnia, czyli jest kapitalny. Szkicowy, oniryczny a przy tym niezwykle sugestywny, dopracowany i precyzyjny. Piękno, maestria i jego absolutnie doskonała kompozycja z fabułą to znak firmowy rysunku Bilala. Znakomicie pomaga on też w budowie klimatu. Warstwie graficznej można tylko złożyć hołd.

Zresztą nie tylko warstwie graficznej należy złożyć hołd, ale całemu komiksowi. Bilal pokazał po raz kolejny jak *naprawdę* należy robić mistrzowskie komiksy. I choć ten nie jest z pewnością jego szczytowym osiągnięciem, to i tak osiąga artystyczne wyżyny.