Recenzja komiksu "Lobo: Wyzwolony" #2

Lobo, niezniszczalny (regeneracja skuteczniejsza niż u Logana) łowca nagród z planety Czarnia, raczył czytelników rąbanką & masakrą przez długie lata. Od upadku wydawnictwa Fun Media ważniak przebywał na komiksowej emeryturze. W połowie roku, Nasze Ulubione Wydawnictwo rozpoczęło akcję przywracania Lobo społeczeństwu. Najpierw wydano crossover Hitman\Lobo, gdzie twardziel z kosmosu był chłopcem do bicia (został wielokrotnie postrzelony, pobity, opluty oraz ośmieszony). Typowe dla Ennisa (scenariusz), miażdżyć wszystkie mity dzieciństwa. Lobo sobie poradził; zawsze był specem od spotkań z wszelakimi psychopatami uniwersum DC (Batman, Etrigan, Maska). Polski Klub Patriotów domaga się w takim razie albumu Lobo vs Wilq.

W lipcu, Mandragora wydała pierwszy zeszyt serii Lobo: Wyzwolony, w którym ważniak dostaje kontrakt na pół miliona kredytek. Niestety, najpierw musi wydobyć go z pewnego ciemnego miejsca. Ostatni Czarnian dociera na miejsce niezwykłymi, jak na niego, środkami lokomocji (najpierw pekaesem, a potem zostaje "podwieziony" przez niejakiego Williego Dupoklepa). Na miejscu (planeta Jaba Daba Du) panuje dziwna odmiana świętej wojny, a Lobo wchodzi w konflikt z miejscowym zespołem szarpidrutów. Jak w każdym Lobo, i w tym zeszycie dodano sporo  zgryźliwego, czarnego humoru. Uważny czytelnik dostrzeże różnych ufoli znanych z innych dzieł science-fiction (E.T., Chewbacca z Gwiezdnych Wojen, Terminator, a nawet Smurf!). W trosce o nowego czytelnika, na początku zamieszczono krótką wstawkę o pochodzeniu Lobo, autorstwa Byrona Vaughsa i J. D. Mettlera.

Scenariuszem zajął się Giffen, twórca Ważniaka. Jak mu się udała ta rola ocenimy po kilku wydanych zeszytach.

Ilustracje – wolałbym Bisleya (i okładki Mignoli), ale Horley też jest dobry. Podobają mi się jego lekko surrealistyczne rysunki, więc nie będę ział goryczą z powodu braku Bizza.

Krótko: jest nieźle, ale miejmy nadzieję, że będzie lepiej.

Nowe logo DC jest żałosne.