Recenzja komiksu "Marzi: Hałasy dużych miast"

Marzi - 2 - Hałasy dużych miast.
Dostępność: 2-3 dni robocze
Cena: 36,80 zł  40,95

Skulona dziewczynka siedzi na pożółkłej od letniego upału trawie. Obok niej słup, drut kolczasty. I jeszcze te jej ogromne, przestraszone błękitne oczy. Okładka drugiego tomu Marzi robi niepokojące wrażenie. Ale też, jeśli sobie przypomnimy, podobnie było z tomem pierwszym. Podczas czytania okazało się jednak, że nie jest aż tak strasznie, że można się przy tej opowieści całkiem często uśmiechać. Podobnie jest i tym razem.

Druga część komiksu Marzeny Sowy i Sylaina Savoia bez zbędnych wstępów podejmuje opowieść z tomu pierwszego. Historia płynie powoli, jak gdyby w ogóle nie było tej przerwy między zakończeniem pierwszej części, a wydaniem drugiej.

Marzi opowiada o swoim dzieciństwie w Polsce za czasów PRL. Pisze o ludziach, wydarzeniach, o szczegółach z życia. Mała dziewczynka staje się coraz bardziej świadoma świata wokół niej, dlatego też druga część komiksu stanowi coś pomiędzy pamiętnikiem, a opowieścią o życiu w Polsce Ludowej. Życie małej Marzi i wielkie wydarzenia, jak stan wojenny, zazębiają się. W wyniku tego powstaje swego rodzaju subiektywna kronika wydarzeń z lat osiemdziesiątych, widziana oczyma dziecka.

Choć zapewne nie takie było założenie w książce widać wyraźny (zbyt wyraźny) podział na wątki osobiste Marzi i te związane z historią. Każdy rozdział poświęcony jest jakiemuś wydarzeniu lub aspektowi życia. W związku z tym czyta się je bardziej jak zbiór opowiadań niż jak ciągłą historię. Osobiście wolałbym opowieść ułożoną według tego drugiego schematu, bo nie wszystkie epizody w komiksie łączą się w harmonijną całość. Od czasu do czasu odczuć można gwałtowny przeskok z punktu z życia małej dziewczynki do historii wyłożonej jak w podręczniku. Można jednak założyć, że spowodowane jest to umieszczeniem w Hałasach dużych miast wszystkich wydarzeń, które były ważne dla małej Marzi. Pojawiają się więc strajki, są niepokoje i nadzieje z nimi związane, ale obok tego jest historia szczeniaczka albo uczęszczania na lekcje baletu. Tych drugich, osobistych jest jednak trochę za mało. Autorka sporo miejsca w tomie drugim poświęca wyjaśnianiu wydarzeń w Polsce. Jest to zrozumiałe, w końcu komiks przeznaczony był nie tylko do polskiego czytelnika. Mimo wszystko szkoda, że nie ma więcej dziecięcego świata Marzi. Tym bardziej, że Marzena Sowa opisuje go w bardzo dobry sposób. Opowiada słowami dziecka, a brzmią one bardzo naturalnie. Obok wzmianek o gumach do żucia, lalkach, nauczycielach, Marzi porusza wiele dorosłych problemów. Bohaterka komiksu odkrywa sposób, w jaki działa dorosły świat. Zadaje mnóstwo pytań: "dlaczego?", "po co?". I wbrew pozorom nie są to wcale głupie pytania. Dzięki nim komiks opisuje epokę sprzed dwudziestu lat równie dobrze, jak bardziej "dorosła" proza.

Graficznie Marzi nie zmieniła się w ogóle. Mamy do czynienia z tą samą kreską i tą samą prostą i nasyconą kolorystyką co w części pierwszej. Rysunki robią bardzo sympatyczne wrażenie. Rysowane są z humorem, który nieco łagodzi te mniej wesołe momenty opowieści. Sylvain Savoia to rysownik, który niezwykle dba o szczegóły. Narysowane przez niego przedmioty i miejsca są bardzo czytelne. Od razu przywodzą skojarzenia z polskimi realiami sprzed dwudziestu lat. Można sobie wyobrazić jak wiele pracy i zapewne poszukiwań kosztowało go to, by zawrzeć w rysunkach masę szczegółów, które niczym w dobrej filmowej scenografii pomagają budować zamierzony klimat.

Jedyny, choć duży, problem z rysunkami polega na tym, że są one jedynie ilustracjami tekstu. Same z siebie niewiele wnoszą. To narracja jest tu bezsprzecznie siłą, która ciągnie naprzód fabułę. W tym aspekcie również nic się nie zmieniło w porównaniu z pierwszym tomem.

Druga część komiksu Marzi nie jest jeszcze zakończeniem serii. Komiks wzbudził w Polsce spore zainteresowanie, sądzę też, że zdobył sobie już grono wielbicieli, którzy będą czekać na kolejny tom. Warto go wyglądać, bo zapewne będzie utrzymywał wysoki poziom dwóch poprzednich. Ale, miejmy nadzieję, będzie w nim więcej autobiografii niż w tomie drugim rozpołowionym między życie Marzi a historię.