Recenzja komiksu "Indiańskie lato"

Album będący dziełem wielkich postaci komiksu europejskiego: Pratta i Manary. Historia osadzona w XVII w. na wybrzeżu Ameryki Północnej. Dwóch Indian gwałci dziewczynę-kolonistkę z Europy. Zdarzenie to rozpętuje konflikt między kolonistami i Indianami.

Komiks pozostawia niedosyt. Nawet spory zważywszy na nazwiska jego twórców. Przede wszystkim dotyczy on fabuły. Przez dużą część albumu zapowiada się ona znakomicie: toczy się niespiesznie, w rytmie pieczołowitej narracji i tworzy interesujący klimat. Jednak końcowe 1/3 albumu jest rozczarowujące: zbyt pobieżne, proste, monotonne (dużo walki) a przede wszystkim bez pomysłu. Cały klimat gdzieś pryska. Z jednej strony oczywiście należy docenić ogromną faktograficzną robotę, o której pisze Pratt na końcu i która stanowiła podstawę do napisania tej historii, ale z drugiej strony zbyt kurczowe, sztywne trzymanie się autentycznej historii doprowadziło do tego, że album skończył się mocno nieciekawie. Realia, fakty - jak najbardziej tak, ale wierne kopiowanie historycznych wątków - nie. Taka nauka płynie z lektury tego komiksu.
Z innych zarzutów fabularnych wyróżnia się niesamowity naiwizm w scenach walki między Indianami a osadnikami. Natomiast sceny erotyczne pisane wyraźnie 'pod Manarę' nie rażą wcale.

Rysunek jest ogólnie dobry - realistyczny i elegancki jak na Manarę przystało. Ale nie idealny - czasem siadają zupełnie proporcje między różnymi postaciami na jednym kadrze, czasem styl rysunku jest mocno nierówny (gruby/cienki kontur, cieniowanie/brak cieniowania itd. itp.), no i słaba jest kolorystyka - mdła, nieciekawa, brzydka (początek jeszcze nie jest zły pod tym względem, ale później, gdy pojawiaja się żołnierze w tych swoich różowych strojach, jest bardzo słabo).

Poziom edycji rozczarowuje totalnie, gdy weźmie się pod uwagę cenę tego komiksu (99zł) i to, że należy on do prestiżowej serii 'Mistrzowie komiksu'. Zarzuty są następujące: wyginająca się okładka (mimo że jest twarda), minimum 2 nieostre, rozmazane strony (żelazny punkt w ofercie polskich wydawnictw) oraz użycie na kilkunastu stronach papieru kredowego o wyraźnie innej powierzchni niż w pozostałej części albumu. Na plus natomiast należy zaliczyć rozbudowane biografie Pratta i Manary oraz komentarz na temat albumu - wszystko autorstwa nieocenionego Wojtka Birka.

Album niezły, choć nie pozbawiony wad. Ale wszystko byłoby do bezproblemowego przełknięcia, gdyby tylko końcowe partie albumu i rozwiązanie akcji były satysfakcjonujące (niestety tak nie jest). Do zakupu komiksu skłaniają nazwiska twórców, ale to tylko na własne ryzyko.