Recenzja komiksu "Ristorante Paradiso"

Ristorante Paradiso.
Dostępność: 24h
Cena: 21,60 zł  24,00

Ristorante Paradiso to włoska manga. Nie tylko dlatego, że akcja rozgrywa się w Rzymie, ale również i z tego powodu, że wciąż przewija się w niej bliski sercu każdego Włocha, jeśli wierzyć opowieściom, temat gotowania i jedzenia. W całym komiksie można wyczuć to, że autorkę autentycznie fascynuje kultura włoska. Świadczy o tym nie tylko umiejscowienie akcji, ale rówież rysunki wąskich zaułków rzymskich uliczek i potraw, w które włożono więcej pracy niż w pozostałe kadry.

Manga opowiada o młodej dziewczynie, która przyjeżdża do Rzymu, by odszukać matkę, z którą nie miała kontaktu od dzieciństwa. Wątek relacji między matką i córką, powolne odkrywanie ich historii jest jednym z głównych tematów komisu. Nie jest to jednak jedyna ważna nić narracji. Równolegle autorka rozwija inną historię: romansu młodej dziewczyny z dużo starszym od niej mężczyzną. Trzeba przyznać, że jest to temat dosyć oryginalny. Tym bardziej, że w mangach bohaterowie najczęściej mają po kilkanaście lat. Uczucie, o którym mowa pokazane jest w bardzo delikatny sposób. Zresztą biorąc pod uwagę również inne wątki Ristorante Paradiso można uznać za komiks bardzo łagodny. Nie ma w nim gwałtownych wstrząsów, rosnącego napięcia. Wszystkie uczucia są stonowane i akcja toczy się do przodu trochę leniwie lecz, trzeba przyznać, z klimatem, który odpowiada małej rzymskiej restauracji.

Postacie są zbudowane ciekawie, choć niektóre są trochę płaskie. Oprócz trójki głównych bohaterów resztę w większości charakteryzują dwie, trzy podstawowe cechy. Może to być efektem tego, że autorka nie poświęciła im wystarczająco dużo uwagi, ale niekoniecznie. Czytając komiks odnieść można wrażenie, że narracja nie jest do końca czytelna. Dialogi są czasami urywane, nie w sensie dosłownym, ale raczej emocjonalnym. Czytelnik zdaje sobie sprawę z tego, że pomiędzy bohaterami coś się dzieje, ale nagle akcja przenosi się gdzie indziej, albo na scenę wkracza kolejna osoba. Mamy wrażenie, że czegoś nie zrozumieliśmy. Również mowa ciała, na którą w rysunkach położony jest duży nacisk, nie zawsze daje klarowny przekaz co się właśnie dzieje wewnątrz bohatera. W tym więc przypadku, niestety, subtelność historii, która byłaby ogromną zaletą, staje się poniekąd wadą.

Rysunki w Ristorante Paradiso są bardzo charakterystyczne. Nie są takie ładne i słodkie, jak moglibyśmy oczekiwać od tego typu mangi. Bardzo charakterystyczne są duże, szerokie usta (zupełne przeciwieństwo typowych małych kawaii usteczek) oraz powieki, które wydają się u postaci bardzo ciężkie, co zmniejsza ich oczy i nadaje im trochę leniwy, trochę melancholijny wygląd. W kadrach znajduje się również bardzo mało szczegółów. Natsume Ono rysuje to, co niezbędne i nie próbuje oddawać rzeczywistości z dokładnością fotografii. Wszystko to, wbrew pozorom, sprawia, że styl, jakim rysowana jest manga jest ciekawy i świeży. Możliwe, że miłośnicy bardziej tradycyjnych rysunków nie zgodzą się z tym stwierdzeniem, ale pod względem graficznym Ristorante Paradiso jest rzeczywiście godne uwagi.

Jest to więc manga w pewnym sensie przełamująca schematy. Czyni to jednak w sposób zbyt ostrożny, żeby uznać ją za dzieło wyjątkowe. Historia mogłaby być opowiedziana lepiej, a na kadrach mogłoby się pojawić trochę więcej rzymskich widoków. Jednak warto zwrócić na nią uwagę, bo sam pomysł jest dosyć ciekawy. Poza tym - pozwoli się znakomicie zrelaksować, jeśli tylko czytelnik włoży trochę wysiłku w to, aby poczuć klimat włoskiej restauracji oglądanej od zaplecza.