Będąc zdziecinniałą kobietą - recenzja komiksu "Suppli" #3

Suppli - 3.
Dostępność: 24h
Cena: 23,40 zł  26,00

Życie Fuji właśnie zaczyna nabierać rumieńców - odkrywa przypadkowo istnienie kochanki Ogiwary z czasów studenckich, która skutecznie przywraca dawne uczucia do życia. Główna bohaterka staje w szranki z Tanaką o serce wziętego pracownika agencji reklamowej, ale jest efektywnie duszona przez własne słabości i kompleksy. Przytłacza ją to, że Tanace powodzi się w dziale zarządzania, jak i w życiu prywatnym. I nawet utrapienia Fuji zyskałyby uwagę czytelnika, gdyby... nie zostały przedstawione w tak infantylny sposób.

Mari Okazaki zarysowała w Suppli ciekawy pomysł na dramat obyczajowy, mający szansę przedstawić ciekawe spostrzeżenia na temat współczesnego rozumienia miłości oraz tego, jak jest ona perfidnie komplikowana przez pracę. Wyszła z tego natomiast niedojrzale opowiedziana historyjka o dziewczynie będącej kłębkiem nerwów. Rzadko kiedy mamy tutaj do czynienia z poważnym podejściem do spraw intymnych albo zapętleniem wątków uczuciowych z intrygującymi tematami pobocznymi (a pole do improwizacji jest duże, gdyż w Japonii hierarchizacja pracy jest ustanowiona w specyficzny sposób). Zbyt często zaś obserwujemy Fuji w momencie utyskiwania się nad sobą, podświadomie robiącej z siebie męczennicę. Troski emocjonalne głównej bohaterki z pewnością poruszyłyby mnie w jakikolwiek sposób, gdyby nie stosowano komicznych zabiegów w postaci skrajnie przerysowanych twarzy postaci ani nie ukazywano Fuji w groteskowych sytuacjach. Co gorsza, te dziwaczne sceny bardziej kierują mangę w stronę komediodramatu aniżeli dramatu obyczajowego, co jeszcze jest uwypuklane przez monotematyczną warstwę obrazkową, skupiającej się głównie na twarzach postaci oraz zmniejszającej rolę przestrzeni do minimum.

Odkąd przeczytałem 3. tom Suppli, Mari Okazaki kojarzy mi się z nieprzemyślanymi do końca pisaniem o bolączkach kobiet pracujących. O strapieniach naiwnych i słabych wewnętrznie kobiet, którym niestety brak odwagi do tego, by uwierzyć w własną kobiecość i w to, że szczęście jest osiągalne poza pracą. Temat niby wyświechtany, ale ukazany zajmująco ma szansę zagnieździć się w pamięci odbiorcy. O Suppli tego rzec nie można, gdyż jest to jak na razie seria przeciętna, nie potrafiąca wzbudzić we mnie wznioślejszych emocji od grymasu politowania.