Recenzja komiksu "Technokapłani: Tajemnice Technowatykanu / Gra doskonała / Galaktyka obiecana"

Trzy tomy kończące serię łączą wątki: Albina w świecie technobełkotu oraz przygodowy z udziałem jego rodziny. Doprowadzają również narrację do momentu bieżącego i pokazują jak Albino-mojżesz doprowadza wreszcie swój lud wybrany - 500.000 technosów, do galaktyki obiecanej i to co ich tam czeka.

Fabuła tych trzech ostatnich tomów stoi na umiarkowanym poziomie porównując do poziomu całej serii. To znaczy, obywa się bez większych, mega-irytujących, bełkotliwych wpadek, ale też wiele jest przeciętności. Czasem zdarza się, że scenariusz potrafi przez moment zainteresować. Nowością dla serii jest natrętne, tanie moralizatorstwo i ciągłe powtarzanie jak mantry, twierdzenia, że lepiej żyć w świecie, gdzie ludzkie wartości są ważniejsze niż postęp technologiczny. Na plus - dobrze, że jest jakieś w miarę konkretne i akceptowalne zakończenie serii.

Rysunek kontynuuje tradycję łączenia pracy ręcznej z grafiką komputerową. Ta ostatnia jest zupełnie niepotrzebna. Dobitnie widać to na tych kadrach, gdzie jest ona mało widoczna. Janjetov NAPRAWDĘ umie rysować - pokazał to na wielu kadrach, w tym dużych, z których wiele OGROMNIE IMPONUJE swym rozmachem, szczegółowością i sprawnością. I NAPRAWDĘ nie potrzebuje on całej tej sztucznej komputerowej techniki, która nie tylko nie pomaga jego pracy, ale wręcz ją psuje i szpeci. Widać jak przez całą serię Janjetov wykuł i ugruntował swój styl - a te komputerowe efekty odzierają go tylko z indywidualizmu i pchają ku nijakości i przeciętności.

Jednak tak naprawdę za to, że cała seria okazała się co najwyżej średnia (a tak naprawdę mierna) odpowiedzialny jest scenarzysta. Zdecydowanie nie mieści się ona w czołówce osiągnięć, bądź co bądź giganta europejskiego komiksu - Jodorowsky'ego.
Dobrze, że to już koniec.