Recenzja komiksu "Thorgal: Ofiara"

Pełne zaskoczenie! Po długim okresie kryzysu seria wraca do formy - i to w bardzo dobrym stylu.

W sferze scenariusza przypominają się złote czasy serii. To wprawdzie jeszcze nie do końca to, ale jest już w miarę blisko.
W sferze rysunku zaś mamy całkiem nową jakość - rysunek, powiedzmy umownie 'malowany' (znany już z serii o hrabim Skarbku). I jest to rysunek najwyższej próby: precyzyjny, dopracowany, bardzo dobrze współgrający z narracją i po prostu piękny. Zmiana stylu rysowania okazała się świetnym pomysłem: nie zaszkodziła utrwalonemu wizerunkowi serii (bardzo łatwo nowy styl się akceptuje) a poza tym te niechlujne bazgroły z co najmniej dwóch ostatnich tomów z trudem dawało się znosić.

Warto też zauważyć, że Van Hamme zgrabnie i udanie przygotował grunt do nowej serii, która ma zastąpić przygody Thorgala, serii o synie dzielnego Wikinga - Jolanie.

Pożegnalny (jak wszystko na to wskazuje) album przygód Thorgala jest więc godnym zwieńczeniem tego pięknego cyklu, który chwalebnie zapisał się w kanonie komiksu.