Recenzja komiksu "Top 10"

Neopolis to miasto gdzie normalnego, przeciętnego, szarego obywatela uświadczyć niepodobna. Mieszkańcy tej uroczej metropolii to głównie mutanci, superherosi, roboty (ferro-amerykanie), kosmici czy też inne dziwolągi. Jako, że tacy obywatele zwykle nie popełniają zwyczajnych przestępstw, jednostka policji także odbiega od zwyczajnych wyobrażeń o stróżach prawa. O nich właśnie opowiada komiks Top 10. Moore z właściwą sobie zręcznością łączy znane motywy z historii o policjantach z wątkami z komiksów o superbohaterach i filmów science-fiction. Dzielni gliniarze z Neopolis walczą, więc z narkomanami i prostytutkami, interweniują w sprzeczce małżeńskiej pary metaludzi i powstrzymują godzillopodobnego stwora od zniszczenia ich miasta. W komiksie nie brakuje też elementów zalatujących pseudo-mistycyzmem - walka z Świętym Mikołajem - psionikiem lub śledztwo w sprawie zamordowania skandynawskiego boga - Baldura.

Scenariusz Alana Moore'a, jak zawsze w przypadku tego autora, jest drobiazgowo dopracowany. Moore nie skupia się jedynie na głównych wątkach opowieści, ale odbiega co jakiś czas w linie poboczne i pogłębia sylwetki bohaterów. Top 10 nie jest może najlepszym komiksem Alana Moore'a, ale jako komiks rozrywkowy wybija się znacznie ponad przeciętność. Spora porcja dobrej zabawy.

Kilka słów o grafice. Rysunki w Top 10 są zrobione nieźle - porządnie przedstawiają duszny klimat i brud ulic Neopolis i całkiem dobrze dają radę w ujęciach postaci. Solidne, ale bez fajerwerków. Gene Ha nie jest wybitnym rysownikiem. Ot, dobry średniak.

Komiksy z serii Top 10, wydane u nas przez Egmont, prezentują naprawdę dobry poziom. Z zastrzeżeniem, że rozpatrujemy je jako komiksy czysto rozrywkowe. Osoby spodziewające się kolejnego dzieła na miarę Strażników lub V jak vendetta srogo się zawiodą.