Recenzja komiksu "Transmetropolitan: Rok Drania"

Dłuuugo oczekiwany (ponad 4 lata!) na polskim rynku kolejny tom przygód dziennikarza Pająka Jerusalem nie zawodzi. Powiem więcej, pozytywnie zaskakuje. Jest to jak dotąd jeden z lepszych, jeśli nie najlepszy, tom serii. Tematyka nowego tomu nie jest bardzo oryginalna: polityka i wybory. Czytelnicy serii łatwo mogą sobie wyobrazić co o tych kwestiach myśli Pająk. Tym niemniej ujęcie tematu, narracja, obłąkańczy humor oraz pełnokrwista (choć przerysowana) postać narwanego (wręcz porąbanego) dziennikarza zdecydowanie przekonują i są w stanie tchnąć życie w wydawałoby się wyeksploatowany już temat i zainteresować czytelnika do tego stopnia, że trudno się od tego komiksu oderwać. Po dość niepewnym początku komiks z każdą stroną nabiera swego charakterystycznego tempa i drapieżnego stylu, i utrzymuje dobrą formę już do samego końca. A bonusowo, na zakończenie, otrzymujemy jeszcze historyjkę o tym jak w scenerii zimy i świąt czuje się Pająk. O dziwo, jest ona świetna - nic na siłę, na doczepkę i bez sensu - jak to zwykle bywa w przypadku takich bonusowych historyjek. Brawo.

Rysunek trzyma niezły poziom z poprzednich tomów. Jest realistyczny, czytelny, sugestywny, często ekspresyjny. Momentami sprawia wrażenie jakby był stworzony dla takiej właśnie drapieżnej serii. W sferze rysunku zostało też przemyconych wiele elementów budujących chory świat tego komiksu. Bardzo dobrze rysunek również współgra z narracją czy też ją tworzy. A więc sporo superlatyw, ale nad jedną kwestią Robertson musi popracować na pewno: twarzami kobiet. Jak na razie nie za bardzo umie sprawić aby ta sama kobieta wyglądała tak samo na różnych kadrach.

Bankructwo Mandragory nie wróży dobrze dalszym losom serii Transmetropolitan na polskim rynku. Szkoda. Można tylko liczyć na to, że jakieś inne wydawnictwo przejmie tę serię. A ta na pewno na to zasługuje. Tom czwarty ostatecznie mnie o tym przekonał.