Recenzja komiksu "Za Królową i Ojczyznę: Gwiazda Zaranna"

Za Królową i Ojczyznę - 2 - Gwiazda Zaranna.
Dostępność: 24h
Cena: 21,50 zł  23,90

Tym razem grupa agentów brytyjskiego wywiadu - SIS, zostaje zaangażowana w rozgrywkę z talibańskim reżimem w Afganistanie. Podobnie jak tom pierwszy serii, komiks nie jest gęsty od wydarzeń a jego warstwa sensacyjna jest dość standardowa. Jednak znów narracja Rucki pokazuje swą siłę, tak, że komiks ten czyta się po prostu dobrze i z jakiegoś nieokreślonego powodu wciąga. Jedynym zgrzytem są zbyt długie partie z udziałem pani psycholog. Jeśli nie całkowicie wyciąć, to można było przynajmniej przyciąć ten zupełnie niepotrzebnie, nadmiernie i nieco sztucznie napompowany wątek psychicznych rozterek agentki, Tary Chace. A i odbyłoby się to z korzyścią dla 'gęstości' sensacyjnej fabuły.

Czarno-biały rysunek w pierwszym zeszycie wchodzącym w skład tomu po prostu zwala z nóg. Zwala w sensie negatywnym. Jest on totalnie nieudolny, żenujący, bez proporcji i rozchwiany. Przypomina amatorskie wypociny ucznia (liceum?) a w najlepszym przypadku nieudolną realistyczną kreskę rodzimych twórców, którym w zdecydowanej większości tajniki rysowania realistycznego są obce. Jednak rysunek poprawia się nieco pod koniec pierwszego zeszytu i prezentuje już akceptowalny poziom w kolejnych dwóch. Jest to oczywiście po części zasługa samego rysownika (np. poprawił proporcje ciała), ale ta rewolucyjna poprawa pomiędzy pierwszym zeszytem i kolejnymi dwoma wynika przede wszystkim ze zmiany inkera. Faktyczny wpływ na grafikę tego typowo amerykańskiego, totalnie dziwacznego i bezsensownego wynalazku, czyli inkera (osoby obrysowującej i wypełniającej tuszem rysunek (zrobiony np. ołówkiem) rysownika) przeważnie ciężko zauważyć. Ale ten komiks pokazuje wpływ inkera na końcowe dzieło wręcz modelowo. W zeszycie pierwszym mamy w tej roli niejakiego Bryana O'Malleya, którego wzięto chyba z ulicy i zatrudniono totalnie przypadkowo. Jego praca woła o pomstę do nieba - rysunek jest byle jaki, dziecinny, nieudolny itd. itp. (długo by wymieniać). Ten pan powinien dostać ABSOLUTNY, DOŻYWOTNI ZAKAZ zbliżania się na odległość minimum 10 km do miejsc, gdzie powstają komiksy. Natomiast zupełnie przyzwoicie prezentuje się inker (pani Christine Norrie) w drugim i trzecim zeszycie wchodzącym w skład tego komiksu. Jej rys jest cienki, wyraźny, zdecydowany i precyzyjny. Jest to estetyczne, przemyślane i widać, że ta pani wie czego chce. Rysownik we wszystkich zeszytach jest ten sam a efekt końcowy kolosalnie różny - inker się kłania.

Odrębną sprawą jest ta amerykańska moda zmiany rysowników serii. Tutaj w efekcie tego wynaturzenia (Hurtt zastąpił Rolstona, który rysował tom pierwszy) mamy zaserwowany wygląd większości głównych postaci serii zdecydowanie różny od tego co widzieliśmy (i do czego już się przyzwyczailiśmy) w pierwszym tomie. CHORE.

Podobnie jak tom poprzedni druga część serii to pozycja niezła i podobnie jak tam trudno i tu określić przyczynę dlaczego tak jest, bo akcja sensacyjna jest mało skomplikowana i mocno ograna a psychologia też mało odkrywcza (a miejscami jeszcze naciągana). Ale przede wszystkim jest pewien klimat, dobra narracja i jak się okazuje niewiele więcej potrzeba.