Recenzja komiksu "Zbir: Ciągle pod górkę, cz.2"

Zbir - 2 - Ciągle pod górkę. Część 2.
Dostępność: 24h
Cena: 21,50 zł  23,90

Miasto, opanowane przez gang zombie potrzebuje obrońcy. Tym, razem nie jest to członek Ligi Sprawiedliwości ani X-Men. To miasto jako swojego anioła stróża otrzymuje, Zbira. Brudny podkoszulek, wystające zęby, klucz francuski i nieodłączny kaszkiet – oto właśnie Zbir w całej szacownej postaci. Zbir jest zawołanym wrogiem wszelkich zombiaków i daje temu wyraz przy każdej okazji. W pierwszej części Ciągle pod górkę Zbir i jego konusowaty kumpel, Franky walczyli z gangiem, jakby wyjętych z opowiadań Lovecrafta, zimnokrwistych bandziorów Rybiego Pete’a. Wspólnie szukali skarbu w nawiedzonym domu, oraz stawiali czoła bagiennemu potworowi, który zjadł głowę agenta rządowego. Jednak główna oś fabularna (o ile o takowej można w ogóle wspominać, Zbira składa się – jak na razie – z niezależnych epizodów, luźno powiązanych osobą tytułowego bohatera) mówi o starciach Zbira z kapłanem zombiaków – Bezimiennym. W części drugiej Zbir i Franky spotykają Zgreda – niegdyś szeryfa, obecnie zapamiętałego wroga Bezimiennego. Zgred jako żywo przypomina Świętego od Morderców, postać z serii Kaznodzieja Gartha Ennisa. W pewnym momencie nazywa nawet Bezimiennego kaznodzieją. W drugim epizodzie tego albumu, Eric Powell przedstawia zupełnie wariacką (w najlepszym tego słowa znaczeniu) wizję Świętego Mikołaja. Ten album daje odpowiedzi na wiele pytań, które na pewno zadawaliście sobie podczas bezsennych nocy np.: Dlaczego Zbir lubi zimę? Co jest najlepsze na świecie? Dlaczego niebezpiecznie jest chodzić na pokazy magików? Jaka jest pierwsza zasada składania ofiar ze zwierząt domowych Starym Bogom Otchłani? Jak wygląda Zbir bez kaszkietu? Tego wszystkiego dowiecie się z albumu Zbir. Ciągle pod górkę #2.

Zbir jest postacią niezwykłą. Wychował się w cyrku pod opieką Diaboliko Nieokiełznanego. Wygląda niczym skrzyżowanie Marva i Hellboya, lub jak sam siebie określa: "jak ogolony goryl z dwudziestoma funtami mielonej wołowiny zamiast głowy”. Niestrudzenie broni swojego miasta przed różnymi potworami kierując się przy tym własnymi zasadami ("Nie biję kobitek!").

Tak jak poprzednia część, ten album także poprzetykany jest reklamami. W Zbirze #1 były to reklamy "Małego zestawu do Lobotomii" oraz Pigułek "Megaciało". Tym razem autor przedstawił ciąg reklam komiksu "Atomowy Szał" ("Hej! Dzieciaki! Czytajcie jak pokazuję tym bydlętom, co potrafi jeden dobry Amerykanin o mózgu strzelającym atomowymi pociskami!" i mój faworyt: "Czy najwspanialszy bohater Złotej Ery wytrzyma raka jąder?") reklamę programu "Przekraczanie granic" (taki amerykański wynalazek) oraz ogłoszenie Foki-Medium (zadzwoń!).

Ilustracje Zbira są bardzo ładne. Utrzymane w klimacie horrorów i filmów kryminalnych z lat czterdziestych – nawet kosmita-bandzior ubrany jest zgodnie z modą chicagowskich gangsterów. Na szczególną uwagę zasługuje część ze wspomnieniami Zgreda. Powell wyśmienicie oddał czasy Dzikiego Zachodu. Nie wspominając już o okładkach – to małe dzieła sztuki. Muszę w tym miejscu polecić oficjalną stronę komiksu, tam podobnych grafik jest więcej.

Podsumowując. Taurus wydał kolejny bardzo dobry album. Dobrze narysowany, z pomysłem i, co najważniejsze, ciekawą opowieść. Eric Powell ma niewątpliwy talent do kompletnie pokręconych historii. Komiks jest bardzo śmieszny, czasem autoironiczny – w pewnym momencie jeden z bohaterów określa odcinek mianem "kiepskiej opowieszczi fantastyczno-nalukowej, która ktosz wczisnol na drei stronen." Zbir stał się jednym z moich ulubionych komiksów humorystycznych. Mam nieśmiałą nadzieję, że Taurus będzie wydawał kolejne części w cyklu comiesięcznym. Oby tak dalej!