Anatomia komiksu - Postacie towarzyszące


POMOCNIK

Nazwa ta obejmuje wszelkie postacie, które stale towarzyszą bohaterowi w jego przygodach. Występujący w prawie każdym komiksie pomocnik spełnia w narracji ważne i pożyteczne funkcje. Jego obecność podkreśla cechy bohatera, od którego pomocnik zawsze różni się wyglądem i charakterem. Obowiązuje tu żelazna zasada kontrastu: odpowiednim pomocnikiem dla przystojnego osiłka będzie więc brzydki jak noc staruszek, dla małego spryciarza - tępy grubas, dla porywczego zabijaki - bojaźliwy filozof i tak dalej.
Bohater i pomocnik (czasem jest ich kilku) tworzą zawsze zgrany, choć wewnętrznie zróżnicowany zespół, którego członkowie wzajemnie się uzupełniają. Pomocnik ma zwykle nieco więcej wad i słabostek niż bohater, lecz jednocześnie swymi zaletami rekompensuje minusy bohatera.

Oto kilka typów pomocnika:

Partner (a także rywal)

Postać równorzędna (lub prawie równorzędna) wobec bohatera. Czasami można mówić o parze lub grupie partnerów, choć i wtedy zwykle się wyróżnia jedną postać najważniejszą dla akcji i czytelnika. Bywa też, że dobrze pomyślana, wyrazista postać partnera budzi większą sympatię niż blady i papierowy bohater. Wspomniana zasada kontrastu obowiązuje niezależnie od wzajemnych uwarunkowań tej pary.
Szczególną odmianą partnera jest rywal, a więc postać, "skazana" na stałe współdziałanie z bohaterem, a równocześnie będąca z nim w poważnym konflikcie, najczęściej natury osobistej. Sytuacja taka stwarza ciekawe możliwości dramaturgiczne i pozwala pogłębić sylwetki bohaterów i rywali.

Mędrzec

Starszy i mądrzejszy od bohatera, prowadzi go i wspiera swą wiedzą. Z uwagi na wiek niezbyt przydatny w bezpośrednim działaniu; raczej sam wymaga opieki. Bywa postacią z lekka komiczną, niewolną od dziwactw i słabostek.

Błazen

Rola ta przypada zwykle podwładnemu (lub służącemu) bohatera. Postać o dużym natężeniu komizmu, choć przydatna również w krytycznych sytuacjach. Pomocnik-błazen towarzyszy najczęściej bohaterowi bez skazy, rozbijając otaczającą go aurę patosu; bohater-błazen dla kontrastu miewa zazwyczaj pomocnika bardziej rozważnego i poważniejszego od siebie.

Maskotka

Będzie nią każde, towarzyszące bohaterowi, przemiłe, bezbronne zwierzątko (w komiksach fantastycznonaukowych taką rolę często odgrywa robot). Z racji swej bezbronności jest szczególnie podatna na ataki wroga, tym samym stanowi obiekt specjalnej troski bohatera. Za to w chwilach kryzysu, gdy zawodzi siła i odwaga, mała, niepozorna maskotka może wiele zdziałać...
Obecność maskotki wnosi do komiksu szczyptę ciepła i liryzmu, pełno więc w komiksowych światach przeróżnych piesków, kotków, ptaszków i innych sympatycznych stworzonek.

WRÓG

Przykład Jokera wskazuje, jak wiele dla komiksu znaczy czarny charakter. Powinien to być przeciwnik godny bohatera, zły do szpiku kości, ale i oryginalny, przebiegły i inteligentny. Wróg musi zawsze wydawać się silniejszy od bohatera i dysponować bardziej od niego rozległymi możliwościami. Wtedy walka z nim budzi większe emocje. Każdy wróg to swego rodzaju...

wcielenie zła

Uosabia najgorsze cechy przedstawianego świata. Już wygląd zewnętrzny zdradza jego charakter. Czasami jednak bardzo wyrafinowany wróg przybiera powierzchowność zwodniczo ujmującą, by w stosownej chwili tym mocniej porazić swą prawdziwą naturą.
Nie każdy wróg musi być zły do szpiku kości. On także ma prawo do słabości - wtedy jest postacią ciekawszą, bardziej zagadkową, a jego mroczna natura wcale na tym nie traci. Warto też wyposażyć wroga w przekonywający i niebanalny życiorys, wyjaśniający mroki jego charakteru, co czyni ciekawszą całą rozgrywkę.
Zupełnie odmiennie prezentuje się...

karykatura zła

Ta odmiana króluje w komiksach humorystycznych, toteż bardziej bawi niż straszy. Nawet najpaskudniejszy stwór okazuje się w końcu zabawny, często paradoksalnie budząc sympatię czytelników. Dopuszczalna jest wtedy wszelka przesada w szafowaniu atrybutami zła, z czego skwapliwie korzystają rysownicy.
Szanujący się wróg rzadko działa osobiście; zwykle wyręczają go...

siepacze

Ich grupa składa się z przeróżnych postaci, od wyrafinowanych oprawców po anonimowy tłum. Wśród popleczników przebiegłego i inteligentnego wroga można znaleźć typy głupie i prymitywne, a nawet komiczne. Natomiast mniej wyrafinowany wróg posługuje się oprawcą ogromnie bezwzględnym i okrutnym. Dla bohatera siepacze stanowią zwykle dokuczliwą, lecz możliwą do pokonania przeszkodę w rozprawie z głównym wrogiem.

Zestaw najważniejszych figur na komiksowej szachownicy zamyka...

KOBIETA

W zasadzie każdą komiksową kreację kobiecą można wpisać w jeden z opisanych wcześniej typów postaci. Jednak konsekwencje, jakie udział kobiety wywołuje w komiksowej fabule, upoważniają do odrębnego rozpatrzenia różnych wcieleń.

Bohaterka

W pewnych gatunkach (np. romanse obyczajowe i komiksy erotyczne) kobieta-bohaterka stanowi niezbędny, integralny element świata. Natomiast umieszczenie jej w centrum typowo męskiego gatunku. jakim jest komiks przygodowy, wpływa zasadniczo na charakter całości. Bohaterka wciela się w rolę przynależną mężczyźnie i stawia czoło męskim problemom. Wymaga to specyficznego połączenia męskich i kobiecych metod działania, męskiej i kobiecej "broni". Również zachowanie pozostałych uczestników komiksowego dramatu wobec bohaterki jest wzbogacone o wiele odczuć i emocji obcych "męskiemu" komiksowi akcji.
Niezależnie od gatunku (z wyjątkiem komiksu humorystycznego) powszechna jest tendencja do idealizacji wizerunku bohaterki. Każdy niemal autor próbuje pokazać swoją bohaterkę jako ideał piękna, choć nie każdemu się to udaje. Okazuje się, że trudniej nadać komiksowej bohaterce cechy niewątpliwej, a nie tylko umownej urody, niż stworzyć zadowalający czytelnika wizerunek bohatera-mężczyzny. Dla kobiety wymagania są widocznie większe.

Partnerka

Kobieta jako towarzyszka przygód bohatera należy do najbardziej klasycznych postaci komiksowych fabuł. Wnosi do nich niezbędną dawkę wdzięku, delikatności, erotyzmu. Potrzebuje opieki bohatera, a jej obecność dopinguje go do heroicznych wyczynów lub... nierozważnych szaleństw. W potrzebie zaś razem z nim stawia czoło zagrożeniu, czasami jak najtęższy rębajło.

Przeciwniczka

To rzadki przypadek - kobieta, aby zostać wcieleniem zła, musi mieć nie byle jaki powód. Najczęściej jest to głęboko ukryta zazdrość lub chęć zemsty. Dla każdego bohatera kobieta to fascynujący przeciwnik, zwłaszcza jeśli jest piękna. Nadaje to akcji dodatkowego smaczku.

Przedstawione typy postaci należą do pierwszego, najważniejszego planu komiksowej fabuły. Na drugim planie sytuują się...

POSTACIE EPIZODYCZNE

Każda z nich pojawia się w jednej lub kilku scenach komiksu. Odgrywa zgodną z wymogami fabuły rolę i bezpowrotnie znika. Postacie epizodyczne określa zwykle rola społeczna (karczmarz, policjant, żebrak itp.), przejawiająca się w charakterystycznym wyglądzie. Musi to być powierzchowność na tyle oryginalna, by się wyróżniała spośród innych postaci tła. Dbały o szczegóły scenarzysta nie zawaha się, pisząc epizod z udziałem takich postaci, przemycić szczyptę humoru lub obserwacji obyczajowej. Oczywiście, tak by nie zakłócić tempa akcji, a ubarwić nieco komiksowy świat.

Na ostatnim - trzecim planie kłębi się...

TŁUM STATYSTÓW

Tworzą oni w miarę jednolitą masę, co nie przeszkadza nadawać postaciom cech indywidualnych. Tłum musi jednak harmonijnie wtapiać się w przedstawiony świat, wyglądem i zachowaniem współtworzyć jego klimat, tak jednak, by nie wchłonąć postaci pierwszoplanowych. Wielu rysowników-debiutantów traktuje wypełniający tło komiksu tłum jako zło konieczne.

Komiks - 30 - (2/1994) Wiedźmin: Ostatnie życzenie

Redaktor naczelny: Waldemar Czerniszewski
Scenariusz: Maciej Parowski
Rysunek: Bogusław Polch
Kolor: Danuta Polch
Tusz: Krzysztof Lipka
Liternictwo: Wojciech Frajs
Okładka: Bogusław Polch
Wydawnictwo: Prószyński i s-ka
Rok wydania polskiego: 1994
Liczba stron: 48
Format: A4
Oprawa: miękka
Papier: matowy
Druk: kolor
Dystrybucja: kioski
Cena z okładki: 20.000 zł

Podyskutuj na forum!



blog comments powered by Disqus